Jarenlang ging het Jan Smit voor de wind. In zijn 12-jarige carrière maakte hij een eindeloze reeks gouden en platina albums en maakte hij niet alleen furore in eigen land maar ook in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. In zijn overvolle prijzenkast prijken o.a. de Exportprijs, een Gouden Televizierring, een originele Rembrandt, een TMF Award en een Edison Music Award voor beste zanger van Nederland.
 
Maar juist in zijn jubileumjaar 2007 maakten stemproblemen een abrupt einde aan de voorspoed. Hij moest acuut geopereerd worden en de kans op volledig herstel was onzeker. Op doktersadvies mocht hij een half jaar lang niet praten, laat staan zingen: een ramp voor een rasartiest als Jan. Zijn op handen zijnde tour moest worden afgelast, net zoals zijn optreden op de TMF Awards en zijn gastoptredens tijdens Paul de Leeuws concertreeks Symphonica In Rosso. Een ingrijpende periode, die uiteindelijk resulteerde in zijn meest persoonlijke album tot nu toe: “Stilte In de Storm”, een album dat bij release al 150.000 keer over de toonbank ging.
 
“Stilte In De Storm” is besmet geraakt door een jaar vol vreugde en verdriet. Het is een vrij emotioneel album, niet wat mensen van mij gewend zijn,” aldus Jan. “Ik leg mezelf volledig bloot. Je hoort in de teksten terug dat ik een rugzakje heb opgebouwd. Van de veertien nummers zijn er elf autobiografisch.” Het sleutelnummer is de titeltrack “Stilte In de Storm”, dat Jan twee dagen na zijn operatie schreef achter zijn piano, zonder dat hij zijn stem kon gebruiken. Het symboliseert de periode waarin hij werd gedwongen stil te zijn, terwijl zijn leven volledig op zijn kop stond. Hij moest als het ware letterlijk stilstaan en nadenken over zijn toekomst.
 
Elk nadeel heeft zijn voordeel, dus stortte Jan zich in zijn stemloze periode op het schrijven van liedjes voor zijn nieuwe album. Voor zijn laatste paar albums schreef Jan veel liedjes met Simon Keizer van Nick & Simon, maar aangezien die nu zelf te druk was met optredens, was Jan vooral op zichzelf aangewezen. “Alleen schrijven is me prima bevallen. Er gebeurde ook zoveel tegelijk. Ik heb geen enkel moment gehad dat ik stuk liep. Ik kan gebeurtenissen goed van me af schrijven, kan het een plekje geven als ik er een liedje over maak. Dan ben ik het kwijt.” De liedjes hebben nog steeds dat volkse karakter waar Jan groot mee is geworden, maar gaan veel meer richting pop dan voorheen.